Nú jæja ég var að lesa á RÚV að þingflokkur Vinstri grænna hafi óskað eftir því að alsherjarnefnd Alþingis verði kölluð saman til að fjalla um mál Keníamannsins Paul Ramses.

Það var eins gott að eitthvað kom frá VG um málið, ég var farin að örvænta. 

Björn Bjarnason, ráðherranefnan með stálhjartað heldur áfram að blogga um hversu rétt og sjálfsagt þetta mál Paul Ramses sé, farið að lögum og reglum, jájá en ekki hvað og nú eru meira að segja heimildir um að Paul Ramses sé bara ekki í nokkurri hættu í heimalandinu. Hvað,  tertubiti fyrir Paul að verða sendur heim, tertubiti fyrir Björn að þvo hendur sínar af málinu.

Og Haukur mannvinur Útlendingastofnunarforstjóri óskar þess auðvitað að það væri hægt að bjóða manninum hæli, en svona eru reglurnar, því miður elskurnar mínar. 

Ef reglur eru heilagri en fólk, paragröf vega þyngra en mannlegir harmleikir þá breytið því og það strax.

En ég hef sagt það áður, þegar mannúðina skortir og samkenndin er ekki til staðar þá er tilvalið að veifa regluverkinu og væna fólk um tilfinningasemi og móðursýki ef ekki vill betur.

Við erum þá bara móðursjúkur hópur við sem viljum að mál Paul Ramses verði skoðað og hann kallaður heim á meðan.  En við viljum mikið meira en það, við erum bara að hita okkur upp hérna. Við viljum að fólk sem leitar hér hælis fái mannúðlega meðferð sem væri ágætis tilbreyting svona til að byrja með.

Hvernig væri að láta Paul Ramses verða annan í röðinni til að fá pólitískt hæli á Íslendi.?

Þessi eini tekur sig tæplega vel út á skýrslu.

En what the fuck.  Höldum fólki úti.

Nema auðvitað þeim sem tengast inn í íslenska forréttindastétt.

Allsherjarnefnd, vinsamlega endurtakið stöntið frá í fyrra.  Fyrsti stafurinn í þeirri umsókn, minni rmig að hafi verið Jónína Bjartmarz.

Komasho.

Hélt loksins smá útskriftarpartí fyrir allt liðið sem hefur verið að ganga í gegnum þetta nám með mér að undanförnu, og líka bara til að ná saman fjölskyldu og vinum meðan Hanna og Nína eru báðar samtímis á landinu. Alla vega þá var afslappað og notalegt hjá okkur hér í dag og ég treysti því að allir hinir hafi átt jafn notalega stund og ég. Miklu fleiri myndir komnar á Facebook, fyrir ykkur sem eruð þar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bjössi, Anna, Nína og Ari

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elísabet

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kjartan og Sveinn Rúnar bregða á leik

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nína, Elísabet og mamma

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elísabet, Nína, Unnur, mamma og Sæunn tengdamamma

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Frændur að leik, Baldur og Skarphéðinn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Við Sæunn súperbloggari (ekki komin á Moggabloggið)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mamma og Óli

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stína, Hanna og Gurrí 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

Ég er að drepast úr leti í dag.  Enda hef ég eytt stórum hluta dagsins í að bíða eftir veðrinu.  Góða veðrinu þið vitið, hitabylgjunni sem ekki hefur látið sjá sig hérna ennþá.

Loksins þegar ég er komin í stuð, langar að liggja í sólbaði drekka appelsínudrykki með litlum regnhlífum út í, vera með Channelinn (eftirlíkinguna) á nebbanum og svona, þá er gula fíflið falið á bak við ský.  Svona getur lífið sökkað.  Vandamál lífs míns eru stórkostleg og óleysanleg.

Búhú.

Erill dreif sig úr borginni í morgun og var á Akranesi í nótt, hann er ekki orðinn 23 ára karlinn, má því ekki tjalda og mun hann gera heimamönnum lífð óbærilegt ásamt vinum sínum og bræðrum og syngja Bláhiminn fyrir framan verkamannsins kofa í alla nótt.

Það eru harmonikkudagar, írskir dagar, humardagar, hundadagar, drykkjudagar og bílaumboðsdagar og ég veit ekki hvað og hvað núna um helgina.  Fólk er að daga uppi ég sverða allir á taugum yfir framboðinu.  Hvert skal halda?

Ég ætla ekki rassgat nema út á vídeóleigu og leigja mér einhvern mergjaðan klassíker.  Eru uppástingur um mynd á meðal yðar? 

Ég vil ekki nýlegar myndir.  Þeir eru hættir að framleiða almennilegar kvikmyndir, amk. nú um stundir. 

Undanfarið hef ég horft á Guðföðurinn I, II og III.  Báðar Kill Bill og Goodfellas.  Miðað við að ég er algjörlega laus við ofbeldislöngun og dedd á móti ofbeldi í öllu formi þá er það merkilegur andskoti að á meðal minna uppáhalds kvikmynda skuli blóðið renna frá upphafi til enda, en ég játa að ég loka augunum ansi oft. Það eru þessu örfáu samtöl í ofannefndum kvikmyndum sem höfða svona svakalega til mín.

Hvaða illyrmi eru það sem velja sjónvarpsefni á laugardagskvöldum á sjónvarpsstöðvunum?  Það er eins og það sé verið að kremja úr manni líftóruna ef maður er svo óheppinn að eiga hvorki friggings sumarbústað eða tjald.

Farin að gera eitthvað. ..og á meðan ég man, hafið þið tekið eftir því að allir "dagarnir" hafa í för með sér stórkostlegt næturfokk?  Ég legg til að við köllum skóflu skóflu og setjum nætur í staðinn.

Írskar nætur, Humarnætur, Harmónikkunætur o.s.frv.

Dagar hvað?

 

Átt þú þessa sólarvörn?, spurði þriggja ára strákurinn sem mætti mér þegar ég kom úr sturtuklefanum í sundi. Ég játti því staðfastlega að eiga brúsann sem ég hafði vart lagt frá mér þegar drengurinn tók hann upp. Þetta var búinn að vera fínasti dagur. Ég hafði legið í tvo klukkutíma í sólbaði við Grettislaug á Reykhólum. Átt þú börn?, spurði strákurinn í röklegu framhaldi af fyrri samskiptum

Í gær eftir mótmælin í Skuggasundi, heimilisfang sem hæfir vel Birni Bjarnasyni, dómsmálaráðherra, þurftum við að hörmungajafna og við fórum í það.

Eftir að hafa keypt í matinn og svoleiðis fórum við og náðum í Jenný Unu en við höfðum fengið leyfi til að fá hana í gistingu.

Á Njálsborg voru allir krakkarnir úti að leika þegar við komum að ná í hana og eins og venjulega þá fagnaði hún okkur ákaft.

Þetta er amma mín, með áherslu á "mín" sagði hún við krakkana og amman er auðvitað að springa úr monti.

Á leiðinni heim söng Jenný Una fyrir dúkku í aftursætinu.  Hún djassaði "sól, sól skín á mig" og impróviseraði ýmsa skemmtilega söngva.  Við vorum í niðurbældu krúttkasti í framsætinu.

Svo átti hún athyglisvert samtal við dúkkuna.

Dúkka þú færð ekki nammi, það er ekki laufadagur, bara ég fæ smá pínulítið nammi af því að það er ömmudagur hjá mér!

Þú færð bara fisk og brauð () ég hlusta ekki á þetta VÆL (Sara hvernig talarðu við barnið?).

Og við ömmuna í heimspekilegum viðræðum mikið seinna.

Amma sko björnir frussa aldrei.

Amman: Af hverju gera þeir það ekki?

Jenný Una: Þeir vilja ekki geraða.  Og björnir geta ekki talað.

Amman: Af hverju ekki Jenný mín?

Jenný Una (þreytt á heilatregðu ömmu sinnar): Amma dýr getekki talað.  Engin dýr.  Ekki heldur kisa.

Ókei, ég get lifað með því.

Vöggudauði er óútskýrt fyrirbrigði.

Dóttir mín missti dreng sem sofnaði og vaknaði ekki aftur þegnr hann var rétt þriggja mánaða gamall.

Þannig að mér er málið skylt og auðvitað þráir maður að vísindin komist að því hvað í ósköpunum veldur því að fullkomlega heilbrigð börn deyja og það er enga skýringu að finna.

Á þeim tíu árum sem liðin eru síðan Aron Örn dó hef ég lesið hverja fréttina á fætur annarri um mögulegar skýringar á vöggudauða.

Móðir reykir á meðgöngu.

Móðir drekkur á meðgöngu.

Barn sefur á maganum.

Börn "gleyma" að anda.

Þegar mamma Arons fór til Bretlands í vinnuferð ári eftir þennan hörmulega missi var herferð í gangi gegn vöggudauða þar með slagorðinu "Face up to wake up".  Þá var gengið út frá því sem stóra sannleika að vöggudauði ætti sér stað af því að börn svæfu á maganum.  Dóttur minni leið hörmulega.  Hennar barn svaf stundum á maganum.

Og nú kemur ný rannsókn, ný sönnunargögn sem sögð er styðja þá kenningu að efnaójafnvægi í heila sé meginorsök vöggudauða.  Að það sé of lítið af serótóníni sem orsaki vöggudauða. 

Gott og vel, kannski er það hin rétta skýring.  En á meðan verið að þreifa sig áfram með orsakir væri sniðugt að slá þeim ekki fram nánast eins og um staðreyndir sé að ræða.

Það er nógu slæmt að missa barnið sitt og hafa ekki skýringu á því heldur þurfa að geta sér til hvað mögulega hafi valdið eða hvort hægt hefði verið að koma í veg fyrir það. 

ARG

 

Skrapp úr Borgarfirðinum um miðjan dag á þriðjudag en kom hingað aftur upp úr hádegi í dag, áður en þunga umferðin brast á, Ari var seinna á ferð og fékk smá skammt af ferðaumferðinni. Hlýr og góður dagur, gestaboð hér í sveitinni á morgun (í tilefni útskriftarinna, sumarsins og bara til að njóta þess að vera til).

Fann rosalega fallegan bekk á góðu verði í Húsasmiðjunni og hlakka til þegar við gefum okkur tíma til að setja hann saman. Hann kom í flötum pakka og verðið eftir því, alveg frábært, held að hann muni passa vel hér í þessu umhverfi. Annars verða smíðaðar tröppur hér í fyrramálið en Ari er reyndar í útreiðatúr í augnablikinu. Best að fara að smyrja smá bakkelsi fyrir morgundaginn.

Nú sendir Útlendingastofnun frá sér yfirlýsingu sem tilraun til að klóra yfir skítinn sinn.

Ekkert kemur fram í yfirlýsingunni sem segir mér að rétt hafi verið að senda Paul Ramses úr landi.

Sjónarmiðin eru skýr, við berum ekki ábyrgð.

En það er nákvæmlega það sem við almenningur viljum sjá gerast.að gert.  Við viljum að Íslendingar taki ábyrgð á því fólki sem hingað leitar sem pólitískir flóttamenn og fjalli um umsóknir þess.

Við viljum sjá mannúð, ekki eitthvað andskotans yfirklór og reglugerðafargan.

Það viðraði vel til mótmæla í dag og hópurinn var þó nokkuð stór miðað við stuttan fyrirvara. Liðlega 100 manns eða svo.

Ég hvet fólk til að skrifa sig á undirskriftalistann og bloggarar haldið málinu gangandi.

Við megum ekki springa á limminu.

Og mikið rosalega var þetta flottur og samstilltur hópur sem þarna stóð í dag.

Ég sá 2 þingmenn, Álfheiði Inga og Paul Nikolov, VG, ég ángæð með það en þar með var það upp talið nema að mér sé farin að förlast sjón og athyglin að skerðast.

Undirskriftalisti.

Fídel Smári fæddist fyrir nokkrum vikum á Landspítalanum í Reykjavík. Pabbi hans, Paul, hefur m.a. starfað með ABC-barnahjálp og tekið þátt í að stofna skóla með Íslendingum í Kenía, verkefni sem var þá stutt af íslenska utanríkisráðuneytinu.

Hann bauð sig fram til borgarstjórnarkosninga í heimalandinu og líf hans er í hættu fyrir vikið.

Og nú eru Íslendingar eins og alþjóð veit búin að stía fjölskyldunni í sundur og senda Paul fyrirvaralaust úr landi í lögreglufylgd.

Við erum ekki í lagi.

Eða nákvæmlega hvaða ítarlegu skýringar hafa verið gefnar hingað til á þessu framferði yfirvalda? Hvað knúði á um að svona yrði komið fram? Engin sannfærandi rök liggja fyrir - hvenær fáum við þau? 

Kl. 12-13 í dag er mótmælastaða fyrir framan dómsmálaráðuneytið.

Mér var  í alvörunni brugðið þegar ég horfði á 10 fréttir RÚV í gærkvöldi og sá viðtal við Eirík Bergmann, stjórnmálafræðing.  Ísland er eina landið í Evrópu sem nýtir sér ákvæði í fokkings Dyflinnarsamningnum sem kveður á um að senda megi hælisleitendur til baka til þaðan sem þeir komu án þess að taka fyrir umsókn um hælisvist.  Eiríkur segir að þetta sé hin almenna vinnuregla.

Það er ekki nema von að Birni Bjarnasyni og skósveinum hans sé tíðrætt um Dyflinnarsamninginn þessa dagana.  Þeir eru að fela grímulausa mannvonskuna á bak við fjandans samninginn.

það er að renna upp fyrir mér að við þessi friðelskandi þjóð, við sem viljum fara með formennsku í Öryggisráðinu og við sem þykjumst svo miklir mannvinir, högum okkur eins og sóðar þegar flóttamannavandi heimsins kemur á borðið erum með glerharða og ómannúðlega stefnu í málefnum flóttamanna. 

Björn Bjarnason felur sig á bak við samning.  Það tekur ekki í burtu skömmina sem felst í því að snúa fólki frá, fólk sem er í lífshættu vegna ástands í heimalandinu.  Flóttamannapólitíkin á Íslandi lyktar verr en úldinn hákarl.

Ég vissi reyndar að við erum eftirbátar landana í kringum okkur hvað varðar innflytjendamál en mig grunaði ekki að ástandið væri svona slæmt.  Hvað eru alþingismenn og ráðherrar að hugsa?  Allir sáttir við þessa stefnu?  Það hlýtur að vera, ég hef ekki heyrt kvartanir né tillögu að breytingum frá neinum flokki.

Hvað er Solla að gera?

Hvar eru mínir menn í VG?  Steingrímur, Ögmundur og allir hinir?

Ég hvet ykkur til að sjá viðtalið við Eirík Bergmann, það er ansi fróðlegt svo ekki sé meira sagt.

Og Birgitta er búin að setja upp undirskriftalista þar sem farið er fram á að Paul Ramses verði kallaður hingað aftur og um mál hans fjallað. UNDIRSKRIFTALISTINN

Skrifið undir gott fólk. 

Við getum að minnsta kosti reynt að hafa áhrif á þessa nörda í pólitíkinni.

Mótmælin verða svo fyrir utan Dómsmálaráðuneytið milli 12-13.

Komasho

This is að great way to make kids eat fruit, sagði matargyðjan Nigella áður en hún bjó til pönnukökusósu fyrir sjö börn úr 200 grömmum af bláberjum og sírópi. Hún fékk sér líka smá sjálf.

Fyrir einhverjum árum var gerð tilraun til að poppa upp Útlendingaeftirlitið og kalla það Útlendingastofnun. 

Þar innan dyra hefur viðhorf gagnvart fólki sem ekki er svo "heppið" að vera íslenskt ekki mikið breyst.

Ég legg til að við leggjum þessa stofnananefnu niður og rekum Hauk Guðmundsson sem segir að óbreyttu verði konu Paul Ramses vísað úr landinu ásamt barni þeirra af því hún sé ólögleg í landinu.  Og af því hún er það þá gátu þeir ekki tekið tillit til fjölskylduaðstæðna Pauls.

Mér sýnist af lestri fréttarinnar að það krimti í Hauki.

Alveg: Nananabúbú.  Hí á ykkur fíflin.

Ég vil ekki að stjórnvöld í landinu mínu hagi sér svona.

Ég legg einnig til að allsherjarnefndin verði kölluð saman og hún afgreiði ríkisborgararétt eða það sem til þarf fyrir þessi hjón á á sama hraða og ríkisborgaraumsókn tengdadóttur Jónínu Bjartmarz fyrrverandi ráðherra.  Þá er vandinn leystur.  Hér er að minnsta kosti líf í húfi.

Það er varla verið að gera mannamun hérna er það?

Mótmæli út af þessari ljótu meðferð Útlendingastofnunar, sem n.b. Björn Bjarnason dómsmálaráðherra er fullkomlega sáttur við, á máli Paus Ramses, verða við Dómsmálaráðuneytið á morgun milli kl.12,00 - 13,00.

Mætum almenningur og sýnum þessu liði að okkur er nóg boðið.

 

Hér er hægt að smella ef ykkur leiðist.

Ég er nokkrum sinnum búin að fara hamförum á þessari síðu vegna mannréttindabrota á tjaldstæðum víða um land.

Ef þú ert ekki orðin 30 ára eða búin að eignast börn geturðu til fjandans farið.

Sumstaðar er aldurstakmarkið eitthvað lægra, mér er nokk sama.  Fullorðið fólk á að eiga sama rétt og aðgang að tjaldstæðum, án tillits til aldurs eða barneigna.  Fólk verður lögráða 18 ára.  Verða sér út um lágmarks upplýsingar um réttindi fólks.

Og nú var 28 ára gamalli konu bannað að tjalda um síðustu helgi.

Kona mátti tjalda ef hún væri með börn í farangri en ekki ef hún ætlaði sér að búa til börn á viðkomandi tjaldstæði, sagði húmoristinn tjaldvörður.

En...

það sem er að pirra mig núna er fyrirsögnin á þessu martraðarkennda ævintýri konunnar.

Lyfjafræðingi bannað að tjalda!

Hvaða andskotans máli skiptir hvort hún er lyfjafræðingur, ræstitæknir eða afgreiðslumaður á plani?

Verður það næsta regluverk á tjaldstæðunum?  Þ.e. Enginn sem ekki er búinn að ljúka stúdentsprófi, er ljóshærður og yfir kjörþyngd getur fengið að tjalda í Hálfvitalundi.

Vinsamlegast hafið samband við vitavörð.

Er alþjóðlegur hálfvitadagur í dag án þess að ég hafi tekið eftir því?

Súmítoðefokkingbón

Úje

Sjá frétt á visi.is

Utanríkisráðherra var fljót að svara meili frá mér og fleirum.

Hið sama verður ekki sagt um Skuggaráðherrann Björn Bjarnason sem hefur lögsögu í máli mannsins frá Kenía.

Höldum áfram að senda honum póst.  Krefjumst þess að Paul Ramses fái að koma hingað aftur og að umsókn hans um pólitískt hæli á Íslandi verði afgreidd af stjórnvöldum.

Hér er viðtal við Ingibjörgu Sólrúnu á eyjunni.is

Lesið fréttina í heild sinni.

Hestamaðurinn á heimilinu hefur ekki tíma til að fara á Landsmót fyrir útreiðum. Einn er þó galli á gjöf Njarðar og það er rykið. Á ferðum um Borgarfjörð hef ég verið að sjá hestamenn í rykmekki og því var ég fegin þegar smá skúr kom í gær og fyrradag, svona til að rykbinda - og svo er þetta gott fyrir gróðurinn. En mér sýnist hinn allltumlykjandi þurrkari vera kominn í gagnið og á góðri leið með að þurrka upp blautar moldargötur í rokinu - fyrir utan að krækja sér í nokkur landsmótstjöld. Framundan himnaríkisblíða, hlýtt, sólríkt og smá rykbindingarskúrir. Hljómar vel.

Nú bráðvantar mig far til Norðurfjarðar, annað hvort frá Rvk eða Hólmavík og annað hvort á sunndag eða þriðjudag (til að ná báti á mánudagsmorgni eða miðvikudag).

Ef þið þekkið einhvern sem þekkir einhvern sem er á þessari leið, endilega láta vita.

 

Í morgun hef ég lúslesið netmiðlana og hvergi hef ég fundið staf um mál Keníamannsins og nauðarflutninga íslenska ríkisins á honum úr landi.  Hvorki í Mogga né Visi.

Ekki eina einustu bloggfærslu hef ég séð um málið, þrátt fyrir að umfjöllunin í fréttum beggja sjónvarpsstöðvanna hafi verið ítarleg og sjokkerandi í gærkvöldi. 

Nú spyr ég?

Hvar eru allir lúkasarnir og birnirnir?  Þessir sem hrópuðu hvað hæst yfir örlögum dýranna, ekki að ég sé að gera lítið úr því.  Engin viðbrögð við að senda lifandi fólk í yfirvofandi dauða?

Hér er maður sem er tekin frá konu og nýfæddu barni og sendur úr landi, umsókn hans um pólitískt hæli ekki einu sinni svarað og hann látinn dúsa í fangelsi í nótt.

Ég vil hvetja ykkur til að blogga um þetta og senda bréf á utanríkis- og dómsmálaráðuneytið.

Hvar er Solla?

Ég á svo erfitt með að sætta mig við að svona geti gerst með félagshyggjuflokk við stjórnvölinn.

Hér er fyrri færslan mín um málið og hér er umfjöllun RÚV um manninn í gærkvöldi.  Sjáið líka hér.

"Ég spyr, áttum við ekki að hafa eitthvað út úr þessum framkvæmdum öllum, átti svæðið ekki að vaxa og dafna? Það má með sanni segja að uppgangur og fólksfjölgun hafa ekki aukist með tilkomu stóriðjunnar á Austurlandi. Ástandið er verra ef eitthvað er, flest af því sem álverið átti að bjarga er á niðurleið. Ég segi það allavega fyrir mitt leyti að koma heim núna er ekki eins og það var. Neikvæðni og almenn óánægja ríkir á staðnum og andrúmsloftið er ekki fullt af gleði og vilja eins og ég man eftir á mínum uppvaxtarárum."

Þetta skrifar Hildur Evlalía Unnarsdóttir í eftirtektarverðri grein í Morgunblaðinu í gær.

Allir héldu alltaf að allir hefðu lært eitthvað af hruni gamla Sovéts. En draugurinn gengur alltaf aftur, bara undir nýjum formerkjum. Risa-Galdralausn-Ríkisins er í boði hverra í dag?

Hér er hægt að lesa grein Hildar.

Var næstum búin að gleyma að henda þessari (sönnu) sögu inn og kannski hafa einhverjir fleiri fengið svona afgreiðslu: 

Ætlaði að taka bensín á Olís-stöðinni í Ánanaustum í dag. Ók að þjónustudælu og sá þegar ég var komin þangað að ég hafði keyrt of langt (þarna var sem sagt bara eitt stæði við dæluna en ekki tvö eins og víðast hvar) svo ég spurði manninn sem kom að afgreiða mig hvort ég ætti ekki að færa bílinn til baka. Það umlaði eitthvað í honum og svo sagði hann stundarhátt og ofurfúll: - Þetta er svona alltaf hjá ykkur konunum!

Hmmmm, ég starði á manninn og sagði svo bara: - Ég er farin, við skulum bara sleppa þessu, - og fór. Ég var svo steinhissa að hitta svona eintak um hábjartan dag og venjulega tautar maður bara eitthvað og lætur svona kjaftæði yfir sig ganga. En ég er greinilega að verða alveg ótrúlega meðvitaður neytandi og neita að sitja undir fordómum vansæls og/eða illa upplagðs eða upp alins afgreiðslufólks (þessi var reyndar á þeim aldri að hann er eflaust búinn að gleyma uppeldi sínu). Í sjálfu sér ætti ég að hætta að versla við fyrirtæki sem hefur svona fólk í þjónustu sinni, en ljúflingarnir hjá Olís í Garðabæ eiga það engan veginn skilið og reyndar endaði ég með því að fá tankinn fylltan þar og mætti eins og venjulega engu nema ljúfmennsku. Á nokkrar uppáhaldsbensínstöðvar, reyndar hjá fleiri en einu olíufélagi.

Þetta er í annað skipti (og meira að segja á sama árinu) sem ég ákveð að láta ekki hvað sem er yfir mig ganga - þótt ég sé bara einn lítill neytandi þá getur vel verið að einhverjir fleiri neytendur finni fyrir sama viðmóti og færi viðskipti sín annað.

Spurning hvort þessi maður myndi segja við viðskiptavin sem kæmi á bíl, til dæmis mertkun X-D: - Þetta er svona alltaf hjá ykkur Sjálfstæðismönnunum!

Skemmtilegt að þakka Guði og kólumbískum hermönnum fyrir björgun, þeir hafa örugglega samstillt aðgerðir sínar vandlega áður en hafist var handa. Svo virðist sem Bandaríkjamenn vilji líka fá þakkir.

Guð ætti kannski líka að skipta sér af þessum aðgerðum lögreglunnar í Ástralíu - eða kannski frekar af páfanum?

Sundlaugin á Seltjarnarnesi er í mestu uppáhaldi hjá mér. „Það er hægt að fá kaffi þar og allt,“ segi ég iðulega þegar ég reyni að telja fólk á að koma með mér í sund á Nesinu. Af einhverjum ástæðum finnst sumum þetta ekkert merkileg staðreynd og segir jafnvel að það hafi engan áhuga á að drekka kaffi í sundi. Ég get hins vegar varla ímyndað mér neitt dásamlegra en að stíga upp úr lauginni,

Ég ætlaði ekki að blogga meira í kvöld, enda upptekin af skemmtilegum hlutum í raunheimum.

En ég get ekki látið hjá líðast að blogga um mál  Keníamannsins sem sótti hér um pólitískt hæli og hefur verið hér síðan um áramót ásamt konu sinni og nú 3 vikna gömlu barni.

Maðurinn hefur verið settur á aftökulista stjórnvalda í heimalandinu.

Umsókn mannsins hefur ekki verið heiðruð með svari en lögreglan kom heim til hans í morgun og setti hann í fangelsi á löggustöðinni á Hlemmi og þar má hann dúsa eins og glæpamaður þangað til hann verður sendur úr landi í fyrramálið.

Konan og barnið verða eftir.

Íslensk stjórnvöld taka þetta á tæknilega atriðinu, maðurinn flaug frá Kenía til Ítalíu og svo hingað.  Þess vegna geta þeir sent hann þaðan sem hann kom helvítis hugleysingjarnir og varmennin.

Hverslags þjóð erum við inni við beinið við Íslendingar?

Fyrirgefið orðbragðið ég myndi vilja hafa þetta miklu safaríkara.

Við erum ótrúlegir Íslendingar.  Í seinni heimstyrjöld létum við okkur hafa það að senda gyðingadreng í dauðann sem hér hafði leitað skjóls.

Og enn skortir okkur dug og getu til að standa með fólki sem þó hefur lagt okkur lið eins og þessi Keníabúi sem vann á vegum ABC barnahjálpar.

Ég er ekki að ýkja þegar ég segist miður mín yfir þessu.  En málið er að það er líklega ekkert hægt að gera til að hjálpa þessum manni, þó mig langi til að fara út í öflugar aðgerðir til að stöðva þetta.  Fyrirvarinn er enginn.

Og í fyrramálið verður hann gerður brottrækur héðan.

Sjá nánar hér.

 

 

Creditinfo Ísland hefur í fyrsta sinn gert úttekt á kynjahlutfalli viðmælenda í fjölmiðlum. Niðurstöður sýna að konur koma aðeins fram í 21 prósenti þeirra frétta þar sem viðmælendur koma fram en karlmenn í 79 prósentum tilvika.

Jájá, ég get ekki logið því að ég sé hissa á þessu.  Konur eru sjaldgæfar svo ekki sé meira sagt sem viðmælendur í fjölmiðlum.

Það gremjulega er þó að það er hellingur af fólki sem gengur um og trúir því að jafnrétti séð náð.

Svo er annar slatti sem trúir því að róttækur femínismi skili engu, það sé best að taka jafnréttisbaráttuna í rólegheitum og í góðum fíling, ekki stíga á tær, ekki vera óþægilegur og alls ekki tengja sig við femínisma.

Mér sýnist það vera skila sér svona líka glimrandi vel eða hitt þó heldur.

Í fjölmiðlunum speglast valdahlutföllin í þjóðfélaginu ágætlega.

Ég veit ekki með ykkur en ég held að það dugi ekki ladídadída og gerriðiða strákar leyfið okkur að vera með kjaftæði.

Nei tökum á með báðum stelpur.

Ég er ekki þolinmóð kona, sem betur fer.  Þolinmæði er engin andskotans dyggð þegar jafnréttismál eru annars vegar.

Hér má sjá fréttina í heild á visi.is

 

Þegar Beverly Hills 90210 var sýnt hérna á árunum horfðu allar stelpurnar mínar á þættina.

Það var allt lagt undir, ekki mátti missa af einum einasta eina og svo var tekið back up af þeim líka.

Þá var ekki mikið um endursýningar.

Og tvær þeirra hafa viðurkennt án þess að skammast sín að þær horfi á þættina enn í dag.  Aftur og aftur sko.

Og nú stendur til að gera framhald.  Með Brendu og hinum stelpunum.

Mér finnst það svona álíka vel til fundið og að horfa á Shirley Temple með sömu slöngulokkana en á sjötugsaldri eða þættina um Friends (sem dætur mínar elska líka) í sömu aðstæðum en miðaldra  Algjört törnoff.

En þær munu gleðjast stelpurnar mínar (held ég) ef þetta gengur eftir.

En nú erum við hjónakornin að fara á sumarhátíð á leikskólanum hennar Jennýjar Unu.

Þar verður músík (pabbi hennar Jenný og fleiri góðir tónlistarmenn), hoppukastali, grillaðar pylsur og fullt af öðrum skemmtilegum uppákomum.

Og í gær sagði Jenný Una að við mættum alveg koma og leika okkur líka.

Hún sagði líka; Amma ég elska þér.

Amman kurlaðist í krúttkast og sagðist líka elska skottuna sína mest og best.

Sú stutta: En amma þú átt líka að elska Lilleman.

Segið svo að Jennslubarnið hugsi ekki um litla bróður.

Farin á leikskóladjamm.

Ferð umhverfisnefndar Norðurlandaráðs lauk sl. föstudag í Kiev í Úkraínu, þá hafði hún staðið frá þriðjudeginum 24. júní. Hún hófst í Minsk í Hvíta Rússlandi á því að nefndin hitti þingmenn af þingi hins unga Lýðveldis. Ég skrifa „Lýðveldið“ af...

500 milljarðar fyrir einkavæddu bankana sem græða fyrir hluthafana, ekkert mál. Fleiri hundruð milljónir fyrir hégómlega umsókn að Öryggisráði Sameinuðu þjóðanna, ekkert mál. Eilífar brosandi ferðir um allan heim með dagpeningum, fylgdarliði og sóun, ekkert mál. Varnarmálastofnun og hernaðarútgjöld upp á að ganga 2 milljarða, ekkert mál.

En að bæta hag 200 ljósmæðra í landinu? Leiðrétta kjör þeirra eftir 6 ára háskólanám? Standa við gefin loforð?

Nei, þar er farið yfir strikið.

Allar ljósmæður eru hjúkrunarfræðingar. Eftir fjögurra ára hjúkrunarfræðinám fara þær að vinna við hjúkrun. Svo ákveða þær að fara í tveggja ára framhaldsnám til að vera ljósmæður. Þær útskrifast sem ljósmæður og byrja að vinna sem slíkar.

Og hvað gerist? Þær lækka í launum!

Guðlaug Einarsdóttir formaður Ljósmæðrafélags Íslands útskýrði þetta á yfirvegaðan hátt í Kastljósinu í gær:

http://dagskra.ruv.is/streaming/sjonvarpid/?file=4365711

Hvað hefði gamli góði Kvennalistinn sagt - eða eru gamlar góðar Kvennalistakonur löngu búnar að svíkja allt sem þær stóðu fyrir og komnar í lið með hinum?

Ég þekki ekki Jóhannes í Bónus.

En mér hefur alltaf fundist hann krútt.  Svona kaupmannskrútt.

Og svo hefur hann orðið til þess að lækka matarkostnað íslenskra heimila.

Það gerir hann að ofurdúllu í mínum bókum.

Svo hefur hann gefið ógrynni fjár til góðra málefna.

Það truflar mig ekki nokkurn skapaðan hlut þó hann hafi orðið forríkur á tiltækinu.  Ekki mitt mál.

Og ég styð hann (litla Bónus reyndar líka) 100% nú þegar hann ætlar að leita réttar síns vegna ofsóknanna sem hann hefur orðið fyrir af hálfu íslenska kerfisins.

Það á ekki að vera hægt að koma svona fram við fólk og komast upp með það.

Það var einfaldlega ekki innistæða fyrir ofsóknunum.

Áfram Bónus.

Ég finn til samkenndar með þessum aldraða Svenson sem fannst svo stutt á milli Helsingör og Helsingborg að hann stal litlum árabát og ætlaði að róa yfir þessa 5 km. sem eru þarna á milli.

Ég var nefnilega einu sinni að flippa í Helsingör - þegar ég var hippi.  Reyndar svona helgarhippi í flottum hippafötum sem ég keypti á Strikinu og þegar ég gekk um þá hringlaði í mér vegna allra bjallnanna og hins glingursins sem ég hafði hengt utan á mig.  Ég var bæði hipp og kúl.

Og ég sagði við vinkonur mínar að við ættum að reyna synda yfir til Svíþjóðar, þetta væri svo stuttur spölur.  Mér fannst það ekki vitlaus hugmynd enda var ég 17 og hélt að ég gæti nánast flogið og það án þess að vera á hugbreytandi efnum.

En eitthvað voru undirtektirnar dræmar þannig að við fórum í sólinni upp í Krónborgarkastala, þar sem Hamlet átti að eiga heima og lágum þar og hlustuðum á "Here Comes the Sun" með Bítlunum.

Ég man eftir tilfinningunni þar sem ég lá í sólinni og allt var svo nýtt og rétt að byrja.  Skrýtið að sum augnablik sem eru ekkert sérstakt í hinu stóra samhengi sitja samt eftir í minningunni, svo sterk og lifandi að maður getur nánast teyg sig í þau.

En hvað um það.

Það er svo önnur saga að seinna átti ég eftir að koma til Helsingjaborgar, frá Gautaborg og þá var ískuldi og snjór. 

Og mig langaði ekkert að synda yfir til Danmerkur.

Jafnvel þó Hamlet ætti heima þar.

Ég var í dragt og háum hælum, það hringlaði ekki í mér og ég var löngu hætt að vera hipp og kúl.

Sjitt hvað ég er orðin gömul.

Var í Smiðsgerði yfir helgina. Það var stórfínt fyrir utan þetta skítaveður. En það pirraði mig voða lítið. Flaug í fyrsta sinn innanlands á Íslandi á ævi minni. Athyglisvert, mér fannst þetta frekar spes. Missti næstum af því á mjög kjánalegan hátt, svo Lára telst sem bjargvættur mikill. Einn íbúinn á sambýlinu sagði þegar ég kom aftur eftir helgina að ég væri hetja að hafa flogið í fyrsta skipti innanlands, held að hann hafi aðeins misskilið afhverju ég hef aldrei gert það áður. Annars flaug ég í allra fyrsta sinn innanland í Noregi í apríl á þessu ári. Ég er að reyna að kenna sjálfri mér að henda fötum, það gengur ekki vel. En eitthvað verður að fara þegar fataskápurinn er farinn að emja og liðaðst smátt og smátt í sundur. *er ennþá smá skotin í rússneska landsliðinu, en það spænska kemur mjög sterklega til greina líka*

Mér finnst svo mikið öryggið falið í því að stór hluti heimsins sé undir þessum manni komið.

Einstein snæddu hjarta!

Lögst á bæn!

Fleiri myndir, að þessu sinni frá ferðalagi um Austurland þvert og endilangt

Á Langanesi: Ég og Ásgeir Máni systursonur Kristjáns - Ásgeir Máni nývaknaður og ég úfin = augljóslega kodak-moment

Hestaferð á Langanesi

Við Lagarfljót

Kristján Ketill í Hallormsstaðarskógi

Seyðisfjörður - sem ég er skotin í

Hjá því sem eftir er af franska spítalanum á Fáskrúðsfirði

Hjá Jökulsárlóni

Jökulsárlón

Í Skaftafelli

Við Svartafoss

Svartifoss

Við Kirkjugólf á Kirkjubæjarklaustri

Skógarfoss

Aðrir viðkomustaðir sem eru ekki á mynd: Hérað, Egilsstaðir, Hellisheiði eystri, Vopnafjörður, Selárdalslaug, Þórshöfn, Höfn í Hornafirði og fleiri staðir (sem keyrt var í gegnum).

Ég var að heimsækja næstum alla þessa staði í fyrsta skiptið og hið fagra Austurland kom mér á ýmsan hátt á óvart. T.d. vissi ég ekki að það væru svona margir helvítis fjallvegir þar (ekki fyrir bílhrædda) og svona mikið af kamikaze-lömbum á vegunum. Og hvað er með það að ég skuli hafa verið að skrölta á malarvegi á hringveginum? Malarvegi!?! Og ég ætla ekki einu sinni að byrja á einbreiðu brúnum. Ég sæji Reykvíkinga sem berjast fyrir mislægum gatnamótum útúm allt keyra malarveg og einbreiðar brýr á hverjum degi. Samgöngubætur útá land takk fyrir.

Allir held ég, fyrir utan einhverja kverúlanta sem skipta ekki máli, fordæma mannréttindabrot og dauðarefsingar í Kína.  Þar er fólk tekið af lífi á færiböndum, ekkert elsku mamma þar.  Við ætlum samt á Ólímpíuleikana, mótmælum meðferðinni á fólki en erum ekki til í að lýsa vanþóknun okkar þannig að það svíði á eigin skinni.

Og í Bandaríkjunum,  hjá þessari vinaþjóð okkar, talsmönnum frelsis og mannréttinda, þjóðinni sem er með heilu hópana af hreingerningarmönnum sem fara og taka til í annarra görðum, er líka  verið að taka fólk af lífi.  Og í dag ætla þeir að myrða fanga sem verður sá fyrsti eftir að starfsreglum um banvænar sprautur var breytt.  Flórída ríður á vaðið.

Bandaríkjamenn pynta líka fanga í nafni frelsisins, þeir gera það bara fyrir utan eigin lögsögu og í nafni frelsis og lýðræðis.

Í mínum huga er enginn munur á kúk eða skít.  Það eina sem skilur þessar stóru þjóðir að er að Kínverjarnir taka fleiri af lífi í einu, hugmyndafræðin er sú saman.

Þú skalt gjalda fyrir með lífi þínu.

Hvernig stendur á að það er ekki verið að slá á puttana á Ameríkumönnum?

Af hverju halda Evrópuþjóðir kjafti yfir aftökunum og pyntingunum þar?  Eða gera amk. ekki stórmál úr því.

Ætli það sé af sömu orsök og við erum í eilífar kynningarsleikum við Kínverja.  Peningar?

Ef ég mætti ráða þá færi ekki kjaftur héðan á vegum Íslands til þátttöku á Ólímpíuleikunum.

Með því erum við að leggja blessun okkar yfir morðin og mannréttindabrotin.

Og svo má bretta upp ermar og taka land fyrir land.

Ég myndi sofa betur á nóttunni.

En þið?

 

Ég varð náttúrulega skelfingu lostin yfir þessari stormviðvörun og dreif mig í lágvöruverslun til að birgja mig upp.  Svo sá ég reyndar að þessari viðvörun er beint til fólks á suðausturlandi en ég held að Reykjavík sé á suðvestur.  Vona amk. að allir komist í skjól.

En ég fór í hina hefðbundnu innkaupaferð núna áðan og húsband með mér.

Ég skil ekki af hverju ég er að þrjóskast við að hafa manninn með mér.  Hann drepur fyrir mér alla verslunargleðina.

Hann kvartar yfir hillusvipnum títtnefnda sem hann segir að komi á mig þegar ég renni augunum yfir vöruúrval verslunarinnar.  Í morgun var hann erfiðari en vant er, heimtaði að ég skrifaði miða, hvað ég auðvitað gerði og svo fór hann fram á að ég héldi mér við hann.  Af hverju nenni ég þessu?

Ég benti honum á að við værum þó farin að versla í lágvöruverslun að staðaldri, mikil og góð þróun.  Hann stóð með hálfgerðan fýlusvip við innkaupavagninn, amk. held ég það en ég sá hann ekki svo greinilega fyrir vöruhlaðanum í honum.

Hann: Við erum tvö í heimili, hvernig getum við þurft svona mikið af vörum?

Ég: Æi ekki byrja á þessu. Við erum orðin eins og lélegur brandari um steríótýpurnar.  Karl vill ekki kaupa, kerling missir sig í búðum.

Hann: Já en þannig er það í okkar tilfelli.

Ég: Villtu ekki fara í svona smíðabúð eða eitthvað á meðan?

Hann: Smíðabúð, hvað er það og til hvers?

Ég: Æi sem selur nagla og allskonar dót, finnst þér ekki gaman að smíðadóti?

Hann: Er í lagi með þig?  Flýttu þér svo við komumst heim án þess að þurfa að hringja á flutningabíl   og þú bloggar EKKI um þetta samtal.

Ég: Ég elska þig líka Einar minn og auðvitað myndi mér ekki detta til hugar að blogga um þetta.

Reikningurinn hljómaði upp á sóandsó og einhverja aura.

Hann er farinn að vinna hörðum höndum og ég er farin að sauma harðangur og klaustur.

Við erum svo týpísk eitthvað.

Í péessi og fullri einlægni þá held ég að það verði stormur hér á suðvesturhorninu um kvöldmatarleytið.  Þ.e. þegar sumir lesa sumar bloggfærslur skrifaðar af sumum!

Dýralæknirinn knái veit að í kreppunni þarf að grípa til róttækra aðgerða í efnahagsmálum.

Hann hefur því gert ráðstafanir sem koma munu almúganum til góða.  Þarna er mikil kjarabót á ferðinni.

Allir vita að verð á áfengi er að sliga íslensk heimili.

Svo ég tali ekki um vörur eins og Bing og Gröndal styttur, Channel 5 og þriðju kynslóða farsíma.

Við eigum fjármálaráðherra sem skynjar ógnina sem steðjar að heimilunum í landinu nú þegar fjöldauppsagnir, verðbólga og önnur óáran bankar upp á.

Takk Árni minn.  Takk kærlega.

Ég er klökk.

 

Einn minna góðu nágranna á Vesturgötu heitir Lára Hanna. Hún er dugnaðarforkur. Hún vinnur fulla vinnu og ábyggilega miklu meira en það en er um leið eitilhörð baráttukona fyrir betra samfélagi (í öllum sínum frítíma ímynda ég mér!).

Vesturgatan er afskaplega heppin að hún skuli búa einmitt á þeirri götu af því að hún berst með kjafti og klóm fyrir því að hún sé ekki eyðilögð með einhverju rugli - og treystið mér, það er yfirfullt af rugl-hugmyndum hér og allt um kring. Stundum held ég að púkar heimsins geri sér leik að því í hjáverkum að blása fólk yfirfullt af slæmum hugmyndum í skipulagsmálum. Svo sitja púkarnir hjá og hlæja að ruglinu sem kemst til framkvæmda.

Lára Hanna virðist engan áhuga hafa á að fara út í pólitík (lái henni hver sem vill) en hún lætur sig samfélagið varða og tekur virkan þátt í að gera það betra. Hún tekur sjálf til hendinni og tekur til sinna ráða: Einstaklingsframtakið í sinni bestu mynd. Við þurfum fleiri Láru Hönnur!

Mér finnst alltaf jafn broslegt þegar trúboðar frjálshyggjunnar tala með tár í augum um guðdóm þess og dýrð að samfélagið eignist fleiri auðjöfra. Svona svo brauðmolarnir hrökkvi til okkar hinna litla fólksins af leifum einkaþotanna - hvar eru þeir nú, blessaðir molarnir?

Ég vil að við eignumst fleiri Lárur.

Ég er sem sagt að drekka morgunkaffið mitt og horfa út um eldhúsgluggann - og horfi einmitt beint á eldhúsgluggann hennar Láru Hönnu nágranna... Hér eru myndböndin hennar, pistlar, músík og fleira til:

http://larahanna.blog.is/blog/larahanna/

Enn er eilíft vor og engan gæti grunað að einhvern tíma myndi ekki birta hér um slóðir. Fyrir okkur sem vökum og skrifum á nóttunni er ævintýraheimur út um alla glugga og í nótt og fyrrinótt greip ég myndavélina og festi hluta af dýrðinni, sólarlag í kvöld og sólarupprás í fyrrinótt, í minni - í orðsins fyllstu merkingu. Njótið vel:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Já, ég ætla bara að viðurkenna það: Ég á pínulítið eftir að sakna EM í fótbolta - þótt um leið sé ég fegin að málið er dautt. Ég var rosalega ánægð að Spánverjar skyldu vinna. Ég hélt reyndar aðallega með Tyrkjum og pínulítið líka með Portúgal en líka með Spánverjum, alltaf gott að hafa þrjá í takinu... svo þetta fór nú allt vel að lokum. Ég hrópaði og kallaði í úrslitaleiknum, spænsk í gegn.

Mér fannst Þorsteinn J. gera þættina mjög skemmtilega og fá til sín góða gesti. Held meira að segja að ég viti meira um fótbolta í dag en í gær, sem hlýtur að gera mig að enn betri aðdáanda íslenska kvennalandsliðsins í fótbolta. Sem sagt: takk fyrir skemmtunina!

Ég viðurkenni það fúslega að ég hef ekki hundsvit á íþróttum.  Að minnsta kosti ekki á boltaíþróttum.

Ég veit heilmikið um fimleika vegna dætra minna sem ólust upp í íþróttasölum og við foreldrarnir með þeim.

Og þar lærði ég eitt grundvallaratriði sem hefur dugað mér ágætlega en þeim var innrætt að sýna íþróttamannslega framkomu.

Ég lærði líka að það er gífurlegur aðstöðumunur á strákum og stelpum innan íþróttahreyfingarinnar en það er önnur saga.

Reyndar eru nokkur ár og gott betur síðan mínar dætur stukku um í hejarstökki, handahalaupi,  flikkflakki, kraftstökki og skrúfum en þá var aðaláherslan lögð á að sýna gott keppnisskap, virðingu fyrir meðiðkendum sínum, heilbrigt líferni og sjálfsaga.

Varla á þetta íþróttauppeldi bara við um stelpuíþróttir.

En ég er orðin hundleið á að lesa um gapuxann Guðjón Þórðarson sem á í stöðugum útistöðum við dómara, rífandi kjaft og sendandi fólki tóninn í fjölmiðlum.

Í kvöld fékk hann rauða spjaldið og auðvitað var það ekki honum að kenna, dómararnir voru algjörlega glataðir, þeir eru að vinna gegn honum, Skagaliðinu og gott ef ekki öllu Akranesi bara.

Eiga ekki þjálfarar að ganga á undan með góðu fordæmi?

Og hvaða fyrirmynd er þessi maður ungu íþróttafólki?

Sendið manninn í frí.  Laaaaaangt frí.

Þetta hefur ekkert með íþróttir að gera, þetta er stríð. 

Andskotans bjánaskapur.

 

Djöfullinn danskur bara.

Hér var ég búin að skrifa þessa frábæru færslu þar sem ég andskotaðist út í RÚV fyrir að hækka afnotagjöldin og svo bara hvarf hún í cypertómið.

Arg.

En þessi fræsla verður ekki skrifuð aftur,þarna var einfaldlega snilld á ferðinni sem ekki er hægt að endurtaka.  En hún var listaverk, full af hárbeittri krítik, andagift og húmor.  Þið verðið að taka mín orð fyrir því.

Þannig að ég segi bara eins og þjóðskáldið; "Djöfuls hækkanir alltaf hreint".

Og svo sendi ég þessum 20 "stöðugildum" (hefur ekkert með fólk að gera er það?) samúðarkveðjur.

Dem hvað færslan var flott.

Annars sæmileg.

Later.

... eru góð blanda. Nú er potturinn okkar góði kominn á fulla ferð aftur, eftir hefðbundna byrjunarerfiðleika, en hann er alveg himneskur. Gusturinn í dag er lúmskur og hitastigið enn með lægra móti, þannig að það er kjörumhverfi fyrir notkun heitra potta. Á eftir er gott að vefja sig inn í góðan slopp, setja ullarsokkana á fæturna og fara í sólbað! Eftir smá tíma er nógu hlýtt til að sloppsins er ekki lengur þörf og svo er hægt að endurtaka hringinn eftir vild. Tengdamamma var sannarlega sæt að eftirláta okkur þennan eðalpott, hann verður áreiðanlega í mikilli notkun í sumar.

 

Nei, nei, nei, perrarnir ykkar, ekki svefnherbergissiðir, svefnsiðir!  Leikfimisæfingar í hjónaherberginu koma síðar.  Þarf að tala betur við spólgr... vinkonu mína um þau mál (þú veist hver þú ert skömmin þín).

En aftur í alvöruna.

Það virðast flestir vera með rosaleg ritúöl í sambandi við svefn.  Fyrir nú utan hversu margir tala sífellt um svefn og svefnleysi.  Ég ætla ekki að fara út í draumana sem fólk er að neyða upp á mann, ég urlast upp.  Æi þið vitið ég var á Manhattan en samt á Laugavegi og ég var með manninum mínum sem var samt ekki maðurinn minn heldur Obama í draumnum.  Þið kannist við hryllinginn.

Ég t.d. verð að hafa opna glugga og skrúfað fyrir ofninn.  Annars get ég ekki sofið.  Líka í mestu vetrarhörkunum vil ég hafa þetta svona, það er svo notalegt að bora sér undir sængina.  Hvað með það að  maður verði smá rauður á nefinu, hefur fólk aldrei heyrt talað um nefhlífar?  En auðvitað vill minn heittelskaði hafa pínulitla súrefnisrifu á glugga og ofna í botni, nema rétt yfir hásumarið.  Eini óheiðarleikinn í mínu hjónabandi eru lygarnar og hysknin sem ég beit þessa elsku og hann mig, þegar við skrúfum fyrir og frá, opnum og lokum út í eitt.

Ég átti gamla frænku sem er dáin.  Merkilegt nokk þá dó hún úr svefnleysi en hún svaf alltaf með nátthúfu og trefil.  Blessuð sé minning hennar.

Þulan sem við húsband förum með yfir hvort öðru fyrir svefn er afskaplega þráhyggjukennd en ég ætla ekki að fara með hana fyrir ykkur.  Þið mynduð halda að ég væri geggjaðri en ég í rauninni er.

En Jóna systir mín á krúttlegasta ritúalið sem ég hef heyrt um (held þó að hún sé búin að droppa því núna).  Þegar hún var bara ponsa þá urðu síðustu orð dagsins að vera "góða nótt mamma".  Þetta fékk á sig skemmtilegar myndir.

Jóna: Góða nótt mamma.

Mamma: Góða nótt og ertu búin að fara með bænirnar?

Jóna: Já, góða nótt mamma.  En heyrðu villtu vekja mig kl. 07? Góða nótt mamma.

Mamma: Já elskan.

Jóna: Ekki gleyma. Góða nótt mamma.

Greta: Hættu þessu.

Jóna: Þegiðu.  Góða nótt mamma.

Og svona gekk þetta þangað til móðirin á heimilinu var komin í keng.

Æi annars þekki ég svo mikið af sérvitringum með undarlegar svefnvenjur að þegar ég byrjaði að skrifa bloggfærsluna virkaði það töff hugmynd að skrá það hér svo aðrir gætu notið þess með mér, en af því að mér þykir vænt um fólkið mitt þá fer ég ekkert út í þá sálma.  I could tell you stories.

En hvað er maður án fjölskyldu og vina?

Farin að skrúfa fyrir ofninn.

Það er púki í mér í dag.

Lílíló.

Ég verð að kallast eldhress með að Spánverjar hafi landað titlinum fremur en Þjóðverjar. Og leikurinn var góður, svo að áhyggjur mínar af passívum og of stabílum leik voru óþarfar.

Einhvern veginn kemur smá léttir eftir að þessu er lokið, núna þarf ég ekki að hafa samviskubit yfir að sitja inni í góðu veðri. En þá vaknar stóra spurningin: Á ég að fara aftur með sjónvarpið niður í geymslu?

Hér koma nokkrar myndir frá útskriftinni Sindra 17. júní á Akureyri

Sindri tók við stúdentsskírteininu

Og var geðveikt glaður

Sindri og íslenski fáninn

Við Sindri gerum grín af Þórunni af því að hún á ekki stúdentshúfu

En svo hoppuðum við öll af gleði

Með mömmu og pabba

Sindri og Amma Dedda

Við Sindri vorum geggjað hress

Ég og Kristján Ketill

Sindri og Kristján Ketill

Baldur, Gunni, Sindri og Óli tóku Barbershop-kvartett á skemmtuninni um kvöldið

Ein sæt af mér og litla bróður í lokin

 

Það er varla að ég þori að blogga um þetta frábæra framtak Dana í skilnaðarmálum.

En það er vegna þess að sumir sem lesa bloggið mitt hafa ekki húmor fyrir viðhorfum mínum til allra minna fyrri hjónabanda og skilja ekki að ég er að grínast með málefnið. Skil ekki afhverju sumir vaða stöðugt inn á síður sem fara í taugarnar á þeim. 

En auðvitað þori ég, bara smá fokk hérna í morgunsárið fyrir alla þessa húmorslausu sem vaða í gegnum lífið eins og hertir handavinnupokar og skilja eftir sporin sín í athugasemdakerfum heimsins. 

Mér finnst þetta svo krúttlegt framtak hjá þeim í Danmörku, þ.e. að nú er hægt að fá kirkjulega afvígslu eða skilnaðarathöfn.

Ég sé alveg fyrir mér hjónin ganga eftir kirkjugólfin með erfingjana í einni sorgarbunu á eftir sér, ganga upp að altarinu, skiptast á hringum, eða réttara sagt skila þeim, kýla eða sparka hvor í annað, en auðvitað bara laust, svona sýmbólskt, og vaða svo frjáls út úr kirkjunni með börnin.

Svo má taka þetta aðeins lengra.  Það má efna til veislu þar sem uppboð verður haldið á brúðargjöfunum, borðað og drukkið, farið á trúnó, grátið smá og svo fara allir til síns heima voða glaðir.

Það gæti jafnvel endað með sögulegum sættum hjá pari dagsins, hver veit.

Um að gera að poppa svolítið upp skilnaði.  Nú mér hefur alltaf fundist jarðarfarir í daufari kantinum, Danirnir ríða kannski á vaðið og djassa þær örlítið til líka.

Eftir mína skilnaði þá hef ég nú yfirleitt farið á kaffihús, sko með vinkonum, nú eða næsta tilvonandi eiginmanni

Dem, það væri hægt að slá skilnaðar- og giftingarathöfn saman í eitt.

Og nú set ég upp hauspoka.

Farin með veggjum og úje.

Ég gæti aldrei búið í LA eða á öðrum stöðum þar sem sólin skín allan ársins hring.

Ekki að það verði einhver þjóðarsorg vegna þess, nebb, ég er bara að velta mér upp úr veðri hérna.

Forsenda þess að mér geti liðið vel eru árstíðirnar.  Mér finnst eins og rythminn í mér stemmi við vetur - sumar - vor - og haust.

Og núna er ég í brýnni þörf fyrir rigningu, þó ekki væri nema í einn dag.  Sólin hefur skinið í tvær vikur sleitulaust ef minnið er ekki að svíkja mig.

Og þá verð ég eirðarlaus.  Ég fer að gá til veðurs.  Ég stökkbreytist í Tóbías í Kardimommubænum.  Ég fer að fylgjast náið með veðurfréttum.  Er engin friggings lægð á leiðinni?  Og núna er ég eiginlega farin að örvænta.

Plís veðurmaður það þarf aðeins að stokka þetta upp.

Einn dagur af mígandi rigningu myndi fínstilla kerfið upp á nýtt og svo væri ég farin aftur í sólbað.

Trén og blómin eru á því að þetta sé sanngjörn krafa.  Við þurfum vökvun hérna.

Annars góð.

Later.

Nóg að gera síðustu viku í sumarskólanum og skemmtanalífinu. Fór út að borða nokkur kvöld með kennurum í sumarskólanum, í fyrirfram 4. júlí partí og út að borða eftir það, borðaði með gömlu vinunum úr menntaskóla, en tvær sem búa erlendis náðu að vera á landinu í sólarhring á sama tíma. Nóg af krúttlegum krökkum að knúsa, frá hálfs árs upp í fermingaraldur. Laugardagurinn fór í skrif, matarboð og tónleika í laugardalnum og í dag var ferming og svo matur með familíunni. Vikan framundan er nokkurn veginn eins, ég sit og bíð eftir símtali frá sumarskólakennara sem fékk að sitja á Kastrup í fjóra aukatíma í kvöld, skólinn varir í aðra viku, þá tekur vonandi við skrifaskorpa en nú eru rétt rúmar þrjár vikur þar til Balkanskagareisan hefst, er að reyna að ákveða hvort ég eigi að taka smá stopp í Zagreb á leiðinni á milli Ljubljana og Belgrad. Skoðanir?

Þetta var góður leikur og Spánverjar vel að sigrinum komnir!

Ég sat með margfalda gæsahúð og horfði á Björk.  Gæsahúðin var tilkomin af hrifningu.  Stundum var ég beinlínis hrærð.  Hún er svo töfrandi listamaður þessi kona.

Og Sigur Rós voru líka flottir.

Ég persónulega er afskaplega þakklát þessu fólki fyrir að bjóða þjóðinni og öllum öðrum ef út í það er farið, á fríkonsert.  Ekki margir í því.  Og þá ekki listamenn af stærri gráðunni.

Og svo eru það bloggin.  Nú ætla ég að leyfa mér að röfla.

Einhverjum snillingi fannst Björk ekki flytja þau lög sem hann hefði kosið. Þar af leiðandi var hún ekkert minna en léleg, fannst manninum.  Búhú.  Hún átti að taka eitthvað af gömlum lögum.  Þetta er hið hryllilega Bláhiminsheilkenni sem ég kalla, eða "spilaðueitthvaðíslensktheilkennið" og þýðir einfaldlega að fólk vill heyra sama gamla stöffið aftur og aftur.  Guði sé lof fyrir listamenn sem þróa sig áfram. 

Merkilegt annars með ást íslendinga á Hawai-laginu "Bláhiminn".  Það fara allir í trans og fár þegar það er spilað.  Bresta í fjöldasöng, faðmlög og sleik.  Ég skiletteggi.  Ég hins vegar garga mig hása, inni í mér sko.   En það má einu gilda.  Þetta var útúrdúr.

Og þeir sem blogga um að það hafi verið áll í sviðinu.  Og hversu mörgum wöttum var verið að eyða á tónleikunum.  Halló, er einhver að berjast á móti notkun á rafmagni og áli?  Áll er fínn í pönnur og potta er mér sagt.

Hefur ekkert með álver í samlede verker hér uppi á Íslandi að gera.

Andskotans tuð um ekki neitt.

Ég er að minnsta kosti afskaplega þakklát þeim listamönnum sem buðu öllum upp á frábæra tónleika og vöktu í leiðinni athygli á málstað sem snertir okkur öll.

Við þurfum að rífa okkur upp á rassinum gott fólk áður en hver lækjarspræna verður virkjuð í þessum vægast sagt vafasama tilgangi.

Újebbogladídei.

Ragnar Reykás segir alltaf það sem fólk vill heyra.

Hann byrjar öll viðtöl á hástemmdum yfirlýsingum um ígrundaðar skoðanir sínar á líðandi stund. Fimm mínútum seinna er hann svo kominn á öndverða skoðun og talar jafnstoltur og sannfærður og áður. Korteri seinna er hann kominn annan hring.

Einn daginn er Reykás á móti álverum, næsta dag fylgjandi. Einn daginn er Reykás á móti einkavæðingu, næsta dag fylgjandi. Einn daginn er Reykás höfuðandstæðingur, næsta dag besti vinur. Einn daginn talar Reykás fyrir umönnunarstéttum, næsta dag fyrir auðjöfrum.

"Ég vil vernda Þjórsá!" hrópar Reykás. Svo tekur hann glaðbeittur skóflustungur og skrifar undir samninga. "Ég berst gegn spillingu!" hrópar Reykás. Svo ræður hann vini og flokksbræður í öll störf og nefndir. "Ég er á móti eftirlaunafrumvörpum!" hrópar Reykás. Svo byrjar hann að skjálfa. "Ég er á móti hrefnuveiðum!" hrópar Reykás. Svo halda veiðarnar áfram. "Ég vil rannsókn" hrópar Reykás og allt ætlar um koll að keyra. "Hvílíkt hugrekki! Hann talar! Og það með stóra bróður við hlið sér!" Svo verður engin rannsókn. "Ég er friðarsinni" hrópar Reykás. Svo býr hann til varnarmálastofnun þar sem millljarðarnir flæða. Það eru víst þannig útgjöld sem mest þarf á að halda í kreppunni.

Það er þó eitt mál þar sem Reykás sýnir staðfestu: Hann vill ganga í Evrópusambandið.

Og þó. Ekki einu sinni þar er hann allur þar sem hann er séður. Fyrir kosningar gleymist allt í einu að setja aðild að ESB á dagskrá. Málinu er snyrtilega ýtt til hliðar og vart á það minnst þegar það er ekki alveg í tísku. Best að herma frekar eftir hinum: Lofa kraftaverkum í velferðarmálum, stóriðjuhléi, stöðugleika í efnahag, barnvænu samfélagi, félagshyggju.

"Nei, nei, nei, nei, nei! Þetta er ekki einkavæðing! Þetta er ekki einkavæðing!" hrópar Reykás á hverjum degi á meðan glimrandi samvinna tekst með stóra bróður um að gera gallað heilbrigðiskerfi enn verra fyrir þorra almennings en betra fyrir þá sem vilja græða.

En enn er von: Þótt Reykás sé áhrifagjarn og agnarsmár, og röddin sé margfalt skrækari, háværari og ákveðnari en innistæða er fyrir, þá hefur hann vissulega tiltekna kosti. Það er hægt að treysta þvi að hann sé alltaf tækifærissinnaður, alltaf teygjanlegur og sveigjanlegur í verki þótt orðin segi annað. Með betri félagsskap gæti hann því hugsanlega gert ágæta hluti og snúið í allt annan hring.

Ragnar Reykás mun án efa fjölmenna á tónleikana í Laugardalnum í dag til verndar náttúru Íslands. Hann mun slá um sig og klappa og kinka kolli til viðstaddra og brosa og jafnvel hrópa húrrahróp á réttum stöðum þótt líklega skilji hann samviskuna eftir heima.

Á mánudag mætir hann svo glaðbeittur í vinnuna og skrifar upp á fleiri virkjanir og álver.

Ragnar Reykás: Stjórnmálaafl handa hræddri þjóð.

Birtist í Morgunblaðinu 28. júní 2008.

Komin aftur á bloggið! Já, vegna fjölda áskorana í sólinni!  

Veit reyndar ekki alveg hversu dugleg ég verð að láta vita af mér hér yfir hásumartímann, ætla mér að vera mest á fjöllum í júlí og firnindum, en byrja altént á því að hlaða hér inn blaðagreinarnar mínar. Þær eru nú orðnar allmargar blessaðar svo ekki seinna vænna að byrja að skrá þær hér á veraldarvefinn.

Megi Spánn sigra á EM í dag!

Mæli svo með sjónarpslausum júlí - valfrjálsum það er.

Um sum mál hefur maður svo margt að segja að það er betra að láta það eiga sig.  Svona meira og minna.

Varðandi aðför íslenska ríkisins að Jóni Ásgeiri og Jóhannesi Bónusmönnum þá þykir mér það ganga kraftaverki næst að þeir vilji yfirhöfuð vera á landinu.

Í sex ár hefur verið djöflast í þeim á alla vegu.  Útkoman nada, fyrir utan þessa skilorðsbundnu mánuði sem þeim tókst að klína á Jón Ásgeir eftir alla fyrirhöfnina.´

Ef fólk er að brjóta lögin þá endilega saumið að þeim kæru dómstólar.  Ekkert að hika, bara láta vaða.  Það mætti t.d. byrja á að skoða gengna dóma í nauðgunar- og sifjaspellamálum og athuga hvort eitthvað þarf ekki að athuga þar, svo ég nefni dæmi.

En þessar eftirtekjur Bónusmálsins eru svo rýrar að hvert barn sér að þarna hefur komið til eitthvað annað en staðfestur grunur um glæpsamlegt athæfi sem hvati að sex ára úthaldi.

Mikið rosalega skil ég feðgana ef þeir hjóla af fullum þunga í íslenska ríkið.

Ég óska engum svo ills, hvorki ríkum né fátækum, ekki versta óvini mínum (sem ég á ekki svo ég viti, en samt) þess að lenda í svona ofsóknum.

Gó guys.

Látum þetta aldrei geta gerst aftur.

Það á að rannsaka þetta mál ofan í kjölinn.

Nú ríða þeir yfir hver af öðrum íslensku fyllerísdagarnir víða um landið.

Hamingjudagar, Bíladagar, Humardagar (hátíð), Þjóðhátíðardagar, og hvað þetta heitir allt saman. 

Fyrir utan Fiskidaginn mikla á Dalvík, þar sem fólk borðar aðallega sér til skemmtunar þá eru þetta martraðardagar og sviðsetningar fyrir fyllerí.

Það hlýtur að vera séríslenskt fyrirbrigði, án þess að ég viti það, að fullorðnir og börn safnist saman til að höndla hamingjuna sem oftast er keypt í ríkinu og kemur í fljótandi formi.

Ég efast ekki um að stór hluti fólks, vonandi fjölskyldufólk, fer með því hugarfari að eiga góðar stundir úti í náttúrunni og ladídadída.

En hvernig væri að fullorðnast? Maður fer ekki í afneituninni með börnin sín í tjald á svona samkomur.  Það er ekki raunhæft að búast við eðlilegum samverustundum fólks við þær aðstæður.  Það hefur reyndar aldrei verið þannig nema að það sé hátíð á vegum bindindismanna eða SÁÁ.

Þegar ég ferðist um landið með stelpurnar mínar litlar, og ég gerði töluvert af því, þá forðaðist ég svona uppákomur eins og heitan eldinn.  Mig langaði ekki baun að kynna þær fyrir íslenskri fylleríis tjaldmenningu og ræna þær í leiðinni gleðinni sem felst í því að ferðast um landið.

Það er lágmarks sjarmerandi að horfa á fólk á öllum aldri vaðandi um í sumarnóttunni, röflandi, dettandi, ælandi og berjandi.  En fyrir marga er þetta fjandans hámark hamingjunnar.

Ég held að fjölskyldufólk ætti að forðast alla "dagana" sem eru framundan á þessu sumri.  Þ.e. ef það vill ekki taka þátt í ruglinu og bjóða börnunum sínum upp á þá andlegu vanlíðan sem fest í því að horfa á fullorðið fólk á öllum aldri í annarlegu ástandi gera sig að fíflum.

Baugur að flytja úr landi? Tja..ég er hef eitthvað misskilið þetta. Var forsetinn að verðlauna Baug fyrir að flytja úr landi? Núna  er  Baugur Group  nýbúið að fá Útflutningsverðlaun Forseta Íslands árið 2008 fyrir forystuhlutverk sitt í íslensku útrásinni og þann einstaka árangur sem fyrirtækið hefur náð í sölu- og markaðsmálum í verslunarrekstri á heimsvísu.

Kannski er íslenska útrásin fólgin í að stunda strandhögg við strendur Íslands og annarra óvarinna svæða auðtrúa manna og flytja góssið út í hinn stóra heim. Kannski standa hinir íslensku víkingar núna fyrir stafni og stýra dýrum knerri sem siglir undir hentifána skattaparadísa auðmanna.

Ég veit ekki hvort það er hótun eða brandari að flytja  365 miðla úr landi. Alla vega er það mjög athyglisvert ef fjölmiðlar sem ætlað er að hafa áhrif á íslenskt samfélag eru staðsettir stjórnarlega einhvers staðar í útlöndum.

Sennilega verður ekki neitt af fyrirtækjum Baugs  flutt úr landi nema það borgi sig fyrir eigendur  fyrirtækisins. Það mun reyndar borga sig nema hér séu einhverjar skattareglur eða aðstæður sem gera eftirsóknarvert að hafa stjórnarsetur fyrirtækja hérna. Það getur vel verið að Jón Ásgeir flytji skattalegt aðsetur einhverra Baugsfyrirtækja til útlanda en ástæðan verður ekki dómsmálið. Það verður hins vegar notað sem tylliástæða.  Talandi um Baugsmálið þá er það ótrúlega litlar sakir sem Jón Ásgeir er dæmdur fyrir og ef þetta er eina sem hægt er að  finna á athafnamann í glæfralegum rekstri með margra ára  nákvæmri rannsókn stjórnvalda þá er Jón Ásgeir heiðarlegri en ég hélt.

Vefur Jons Gerald Sullenberger baugsmalid.is er að  miklu leyti níðskrif frá beiskum manni sem svífst einskis til að hefna sín og greinir stundum ekki aðalatriði frá aukaatriðum.  Kaflinn "Árshátíð  aðstoðarforstjóra" er dæmi um óáhugaverð aukaatriði sem engu máli skipta.  En  sumt efni á  vef Sullenbergers veitir innsýn  í heim íslenskra fjárglæfra þar sem fyrirtækin virðast vera  búin til til að versla hvert við annað  eftir krókaleiðum  til að flytja peninga að endingu beint í vasa einstakra manna.  Mér finnst Sullenberger sums staðar spyrja  skynsamlegra spurninga, t.d. í þessum kafla um skytturnar þrjár:

"Rúv.is birti nýlega frétt þess efnis að FL group og Pálmi Haraldsson í Fons, hafi keypt og selt flugfélagið Sterling á milli sín í nokkrum viðskiptum fyrir um 40.000 milljónir.

Pálmi Haraldsson keypti flugfélagið Sterling sem danskir miðlar sögðu á þeim tíma algerlega verðlaust vegna tapreksturs/skuldabagga á 4.000 milljonir krónur en hann seldi það svo nokkrum mánuðum seinna til FL group á 15.000 Milljónir.

Ég spyr:
Hvað gerðist í rekstri Sterling á nokkrum mánuðum sem jók verðmæti félagsins úr 4.000 milljónum í 15.000 milljónir króna sem hluthafar almenningshlutafélagsins FL group greiddu fyrir félagið ?

Hagnaður Pálma Haraldssonar í Fons, eins nánasta samstarfsaðila Jóns Ásgeirs, var á einungis örfáum mánuðum 11.000 milljón krónur á kostnað hins almenna hluthafa almenningshlutafélagins FL Group.

Saman stofna svo FL group og Pálmi Haraldsson félagið Northern Travel Holding og selja Sterling á 20.000 milljónir króna til þessa nýja félags en eignarhlutur Pálma og FL Group samanlagt nemur um 80% en hið öfluga fjárfestingarfélag Sund ehf. er sagt eiga 20%.

Ég spyr:
Hvað gerðist í rekstri Sterling flugfélagsins sem skýrir 500% hækkun á verðmæti félagsins þar sem Pálmi Haraldsson keypti félagið upphaflega á 4.000 milljón krónur?

Ég spyr:
Af hverju er Pálmi Haraldsson sem græddi 11.000 milljónir á verðlausu flugfélagi, að kaupa sama verðlausa flugfélagið á 20.000 milljónir tilbaka í gegnum nýtt félag þar sem hann er jafnframt Stjórnarformaður sem og stærsti hluthafinn ásamt FL Group ?  "  

Indriði H. Þorláksson skrifar athyglisverðar greinar

Eignarhald á íslenskum fyrirtækjum

Útrás og innrás, efnahagsleg og skattaleg áhrif

Indriði mælir spaklega um íslensku útrásina:

Lítill hluti af hagnaði af starfsemi íslenskra útrásarfélaga erlendis skilar sér í hendur innlendra aðila og er ráðstafað hér á landi. Skatttekjur íslenska ríkisins af þessari starfsemi eru tengdar þeim hagnaði sem tekin er til landsins og gildandi skattareglum svo og leiða til að koma hagnaði óskattlögðum úr landi. Áhrif útrásar íslenskra aðila á íslenskt efnahagslíf eru því að líkindum ekki ekki mjög mikil og skatttekjur íslenska ríkisins af atvinnurekstri íslenskra aðila erlendis eru ek